creaties: Groslot

Wagner’s Moon

Recital met creatie van nieuw werk van Robert Groslot.
In samenwerking met Jan Michiels.

Jan Michiels, piano
Vlad Weverbergh, klarinet

Synopsis

Het leitmotiv, of rode draad van dit concert is de nieuwe compositie voor klarinet en piano van Robert Groslot. Voor dit 6 delig werk liet Groslot zich enerzijds inspireren door het vergroot Tristan akkoord de ‘unentliche’ melodie en de schijn van een roodkleurige volle maan. Niet alleen de muziek maar ook de structuur van dit recital is geïnspireerd door het Wagnerniaas principe van volledige integratie.

In dit recital heeft de verder piano geen begeleidende maar een solistische rol.

Na de creatie van het eerste deel ontdekken we in het tweede deel een klassieker: Brahms’ tweede klarinetsonate Op. 120

Onderzoeksluik

Een geschiedenis van evolutie

Kort geschetst kan het ontstaan van het klarinetrepertoire worden opgedeeld in twee categorieën:

1. De componist/instrumentist die voor zichzelf componeerde, te vergelijken met een singer-songwriter van vandaag. Gekende voorbeelden zijn Paganini, de jonge Beethoven, Liszt enz…

2. De joint venture: een componist die deels in opdracht, en vaak met het oog op één bepaalde artiest componeert. Te vergelijken met songwriters die vandaag wereldhits in opdracht schrijven.

Deze laatste categorie heeft in de muziekgeschiedenis zeer belangrijke meesterwerken voortgebracht, denken we maar aan de collaboraties van Mozart, Weber, Brahms en Benny Goodman. Het huidige album behoort tot de tweede categorie.

Men kan zich natuurlijk afvragen waarom we in godennaam nog op zoek zijn naar nieuwe muziek. Waarom wil de mens steeds iets nieuws? Een mogelijk antwoord is de menselijke drang naar evolutie. Het is dan wel belangrijk om de waarde of kwaliteit van de evolutie in de kunst niet louter te toetsen aan de parameter “vernieuwing om de vernieuwing”.

Alex Ross stelt in zijn wereldbestseller over 20e-eeuwse muziek The rest is noise het volgende: “Wanneer te veel belang wordt gehecht aan het concept van vooruitgang worden veel werken uit de geschiedenisboeken geschrapt omdat ze niets nieuws zouden

brengen. Juist stukken die een breder publiek kunnen bereiken worden hier vaak het slachtoffer van, zoals de symfonieën van Sjostakovitch, en de Carmina Burana van Orff”.

Door de toegankelijkheid van Groslot’s muziek gaat er misschien een deel van de stelling op voor zijn oeuvre. De tand des tijds zal hier zoals steeds het laatste woord hebben.

Groslot’s muziek is heel virtuoos en een extreme uitdaging voor de uitvoerders. Toch is zij heel toegankelijk, bijna zo toegankelijk als die van Mozart. Een bijzonder kenmerk van de componist Groslot is dat hij erin is geslaagd een eigen muzikale taal te ontwikkelen. Dit is een van de belangrijkste verwezenlijkingen die een scheppend kunstenaar kan nastreven.